Nga : Çaku Tafa
Jetojmë për të tjerët. Për opinionin e tyre, për përshtypjen që do të lëmë, për mënyrën se si do të dukemi në sytë e njerëzve. Shpesh harrojmë të jetojmë për veten.
Kemi ndërtuar një realitet ku shumëçka është bërë fasadë. Buzëqeshjet janë shpesh të sforcuara, fjalët kanë interes, miqësitë maten me përfitimin dhe mirësia përdoret vetëm atëherë kur na leverdis. Jetojmë në një shoqëri që ka gjithnjë e më shumë njerëz, por gjithnjë e më pak shoqëri mes tyre.
Jetojmë në errësirën e hipokrizisë dhe pafytyrësisë. Na dhembin sytë, na fillon aritmia kur shohim dikë që ecën përpara pa i shkelur askujt mbi kokë. Në vend që të gëzohemi për suksesin e tjetrit, shpesh kërkojmë arsyen pse ai nuk e meriton. Sikur suksesi i dikujt tjetër të ishte dështimi ynë.
Dhe kjo është një nga plagët më të mëdha të shoqërisë sonë: nuk dimë më të gëzohemi për tjetrin.
Kemi hyrë në një botë ku e pamoralshmja shpesh na shitet si moral, ku vulgariteti quhet modernizëm dhe lakuriqësia përdoret si simbol i emancipimit. Nuk është modernizim çdo gjë që ekspozohet. Nuk është liri çdo gjë që bëhet pa kufij. Dhe nuk është përparim çdo gjë që na largon nga vlerat.
Modernizimi pa moral, pa përgjegjësi dhe pa respekt për tjetrin nuk është përparim. Është thjesht një mënyrë e re për të fshehur zbrazëtinë e vjetër.
Jetojmë në një shoqëri të djegur nga etja për t’u dukur. Shesim privatësinë, dinjitetin, miqësinë, madje edhe parimet tona, vetëm për pak vëmendje. Një pëlqim, një koment, një shikim më shumë, sikur të ishte matësi i vlerës sonë.
Dhe në këtë garë për t’u dukur, kemi harruar të jemi.
Kemi harruar humanizmin. Kemi harruar të ndalemi për dikë që ka nevojë. Të pyesim një njeri “Si je?” dhe të presim vërtet përgjigjen. Të bëjmë një të mirë pa e fotografuar. Të ndihmojmë pa e publikuar. Të duam pa kërkuar shpërblim.
Ndoshta problemi më i madh i kësaj kohe nuk është se kemi humbur gjithçka. Është se po humbasim atë që na bën njerëz.
Jemi bërë spektatorë të jetës së njëri-tjetrit. Shikojmë, gjykojmë, komentojmë, krahasohemi… por gjithnjë e më rrallë afrohemi.
Ndoshta ka ardhur koha të pyesim veten: Për kë po jetojmë?
Për njerëzit që do të flasin për ne për pesë minuta? Për një ekran që do të harrojë fytyrën tonë pas pak sekondash? Apo për njerëzit që do të mbajnë mend një fjalë të mirë, një dorë të zgjatur, një njeri që ishte aty kur të gjithë të tjerët mungonin?
Sepse në fund, nuk do të na mbajnë mend për atë që treguam.
Do të na mbajnë mend për atë që ishim.
Dhe ndoshta, në një shoqëri që po humbet gjithnjë e më shumë humanizmin, akti më i madh i rebelimit është të mbetesh njeri.
