Nga Vladimir Muçaj: ( Analizë)
GJIRI I LALZIT, PROVA E RADHËS PËR EDI RAMËN!
ASAMBLEJA E PS-së MES NDRYSHIMEVE NË QEVERI, RIORGANIZIMIT POLITIK DHE PAKËNAQËSIVE BRENDA PARTISË
Mbledhja e Asamblesë Kombëtare të Partisë Socialiste, e paralajmëruar për ditën e shtunë në Gjirin e Lalzit, pritet të jetë shumë më tepër se një takim rutinë partiak. Ajo po ndiqet me vëmendje të veçantë, sidomos brenda vetë mazhorancës, ku pritshmëritë, hamendësimet dhe llogaritë politike kanë nisur të bëhen pjesë e bisedave të përditshme.
Në selinë rozë ka një lloj pritjeje të heshtur. Socialistët kërkojnë të kuptojnë se çfarë do të vijë pas kësaj mbledhjeje. A do të ketë ndryshime në kabinetin qeveritar? A do të preken drejtuesit politikë në qarqe? A do të ketë një rikonfigurim të strukturave drejtuese, pikërisht në prag të një periudhe ku përgatitjet për zgjedhjet vendore të vitit 2027 do të kërkojnë angazhim dhe përgjegjësi të reja politike?
Këto nuk janë thjesht kuriozitete të zakonshme të një partie në pushtet. Janë shenja të një lëvizjeje më të gjerë brenda PS-së, ku përplasjet për influencë, pozicionet drejtuese dhe kontrollin e territoreve politike nuk kanë munguar, edhe pse jo gjithmonë janë shfaqur publikisht.
Edi Rama e njeh mirë mekanizmin e partisë që drejton. Ai ka treguar ndër vite se di të ndërhyjë në momentet kur ekuilibrat e brendshëm fillojnë të rëndohen dhe kur pakënaqësitë rrezikojnë të dalin jashtë kontrollit. Për këtë arsye, nuk do të ishte surprizë nëse mbledhja e Lalzit do të shërbente si pikënisje për një rishpërndarje të përgjegjësive dhe të pushtetit brenda strukturave socialiste.
Por kësaj here Rama ka edhe një arsye tjetër për të qenë më i drejtpërdrejtë me njerëzit e tij. Protestat e opozitës, presioni publik, debatet mbi qeverisjen dhe problematikat që kanë shoqëruar mazhorancën kanë krijuar një situatë ku kryeministri nuk mund të mjaftohet vetëm me mesazhe optimiste dhe deklarata për vazhdimësinë.
Pritet që ai të kërkojë më shumë llogari. Madje, ka gjasa që kritikat më të forta të mos drejtohen ndaj kundërshtarëve politikë, por pikërisht ndaj disa prej bashkëpunëtorëve të tij. Në politikën e Ramës, mbështetja nuk ka qenë kurrë një garanci e përhershme për mbajtjen e një posti. Besnikëria politike vlerësohet, por rezultatet dhe dobia politike peshojnë po aq.
Kryeministri mund të zgjedhë të bëjë atë që në gjuhën e politikës njihet si një rikonfigurim i kontrolluar: të largojë disa emra, të promovojë të tjerë, të ndryshojë përgjegjësi dhe, mbi të gjitha, të dërgojë një mesazh të qartë se drejtimi i partisë dhe i qeverisë mbetet nën kontrollin e tij.
Megjithatë, ndryshimet në emra nuk janë domosdoshmërisht ndryshime në mënyrën e funksionimit. Një kabinet i riformatuar apo disa drejtues të rinj politikë në qarqe nuk do të mjaftonin për të bindur opinionin publik se mazhoranca ka reflektuar, nëse nuk shoqërohen me përgjegjësi konkrete dhe rezultate të prekshme.
Përtej asaj që mund të vendoset zyrtarisht të shtunën, vëmendja duhet të përqendrohet edhe te mesazhet që do të përcjellë Rama brenda partisë. Kush do të marrë më shumë përgjegjësi, kush do të humbasë terren dhe kush do të kuptojë se koha e pozicioneve të sigurta ka përfunduar.
Një gjë duket e qartë: askush në PS nuk mund ta konsiderojë më pozicionin e vet të garantuar vetëm nga afërsia me kryetarin. Nëse Rama vendos të bëjë lëvizje të forta, ato do të kenë edhe funksionin e disiplinimit të strukturave dhe të mbylljes së disa llogarive të brendshme politike.
Gjiri i Lalzit mund të kthehet kështu në skenën e një prove të re për Partinë Socialiste. Një provë për organizimin, disiplinën dhe aftësinë e saj për të ruajtur kontrollin politik, por edhe për vetë Ramën, i cili duhet të tregojë se ende zotëron autoritetin për të imponuar vendime, pa u penguar nga interesat e krijuara brenda mazhorancës.
Të shtunën mund të mos mësojmë të gjithë emrat dhe vendimet që priten, por mënyra se si Rama do të flasë dhe sinjalet që do të japë do të tregojnë shumë për fazën politike që po përgatit.
Në Lalëz nuk pritet vetëm një mbledhje partie. Pritet një llogaridhënie e brendshme, një rishikim pozicionesh dhe, me shumë gjasë, një paralajmërim se në Partinë Socialiste askush nuk është aq i fortë sa të mos preket nga vendimmarrja e kryetarit. Pa u zgjatur në këtë analizë dhe për ta përmbyllur reflexsionin tim dëshiroj të cek se në të gjithë këtë “zallamahi” politike dhe pushteti Belinda Balluku është në mes ndër besniket dhe qëndresëtaret politike të kësaj maxhorance me plot dritë-hije të Edi Ramës!
